Bítill stjórnaði Sinfóníunni

Verk eftir Mendelssohn, John Speght og Vaughan-Williams á tónleikum Sinfóníuhljómsveitar Íslands í Hörpu fimmtudaginn 27. nóvember. Stjórnandi: Israel Yinon. Einleikari: Bryndís Halla Gylfadóttir.

4 stjörnur

Hann var dálítið sérstakur, hljómsveitarstjórinn á Sinfóníutónleikunum á fimmtudagskvöldið, Israel Yinon. Ekki aðeins var hann með bítlahárgreiðslu og leit út eins og Eiríkur Fjalar, hann stjórnaði Sinfóníunni eins og hún væri popphljómsveit. Að vísu var hann sæmilega penn fyrir hlé, en þegar fjórða sinfónían eftir Vaughan-Williams byrjaði héldu honum engin bönd. Hann var svo fjörugur.

Vaughan-Williams samdi fjórðu sinfóníuna árið 1935. Hann hafði verið þekktur fyrir virðulega, lagræna og fremur hefðbundna tónlist. En með fjórðu sinfóníunni réri hann á ný mið. Sinfónían var full af ómstríðum hljómum og framúrstefnulegum melódíum. Hún þótti svo djörf að fólk var alveg gáttað. Vaughan-Williams var eins og stabíll og farsæll flugmaður sem var skyndilega tekinn upp á því að fljúga undir símalínur.  

Flutningurinn á tónleikunum nú var afar líflegur í meðförum hins dansandi stjórnanda. Hljómsveitin spilaði vel, leikurinn var nákvæmur og samtaka. Mismunandi hljóðfærahópar voru pottþéttir og öruggir á sínu. Túlkunin var sannfærandi, hnitmiðuð og með magnaðri stígandi.

Á tónleikunum voru tvö önnur verk á efnisskránni. Annað var Fingalshellir, forleikur op. 26 eftir Mendelssohn. Hann kom prýðilega út. Hitt var nýr einleikskonsert fyrir selló eftir John Speight, sem hér hefur verið búsettur um árabil. Konsertinn var stórglæsilegur. Hann var ábúðarfullur og dálítið drungalegur, en ákaflega fallega samsettur. Á vissan hátt var tónlistin eins og smásagnasafn. Hún samanstóð af litlum einingum sem virtust óskyldar. Samt var hún ekki ósamstæð. Þvert á móti var framvindan eðlileg og áreynslulaus. Tónlistin kom stöðugt á óvart, manni leiddist ekki baun.

Sellóið var ávallt í forgrunninum. Það drukknaði aldrei í hljómsveitarleiknum, nema kannski í upphafi þegar slagverkið var heldur hávært. Bryndís Halla Gylfadóttir lék einleikinn. Hún gerði það af stakri snilld. Tónarnir voru tærir og nákvæmir, túlkunin þrungin andakt. Þetta var mögnuð upplifun.

Niðurstaða:

Tilkomumikil sinfónía eftir Vaughan-Williams var flott, nýr sellókonsert eftir John Speight var aðdáunarverður.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s