Segir margt með fáum tónum

Kammertónleikar

3 stjörnur

Caput hópurinn flutti verk eftir Svein Lúðvík Björnsson, Hallvarð Ásgeirsson, Guðmund Stein Gunnarsson, Þráinn Hjálmarsson og Gunnar Karel Másson.

Norðurljós í Hörpu, föstudaginn 29. janúar

Sveinn Lúðvík Björnsson er vaxandi tónskáld. Skemmst er að minnast einstaklega hrífandi klarinettukonserts eftir hann sem var frumfluttur á Sinfóníutónleikum í fyrra. Hann kann þá list að segja margt með fáum tónum, einföldum hendingum og markvissum endurtekningum.

Verk sem bar nafnið Dropakast og var frumflutt á tónleikum Caput hópsins á Myrkum músíkdögum olli ekki vonbrigðum. Tónsmíðin var í sex köflum. Hún var einskonar konsert þar sem einleikarinn var slagverksleikarinn Steef van Oosterhout en hljómsveitin eingöngu fjórir blásarar. Andrúmsloftið var grípandi. Ýmist var tónlistin svo innhverf að hún heyrðist varla, eða þá alsett vélrænum, hvössum, síendurteknum tónum. Þessi mikla breidd í skáldskapnum var mögnuð; útkoman var dásamlega margræð.

Samspil einleikarans og blásaranna var litríkt. Stundum var blásturinn kröftugur, eða bara andvarp. En hann rammaði ávallt einleikinn inn á athyglisverðan hátt og lyfti honum upp í hæstu hæðir. Einleikurinn sjálfur var pottþéttur, taktfastur og akkúrat, en líka fínlega mótaður.

Ekki eins vel út kom Infernal Oscillation eftir Hallvarð Ásgeirsson. Tónlistin sjálf var þó eftirtektarverð, en hún leið fyrir slakan flutning. Þar bar mest á sasmpili bassaklarinettu og sellós, sem var oft ónákvæmt. Útkoman missti óneitanlega marks.

Influence of Buildings on Musical Tone fyrir sex hljóðfæraleikara eftir Þráin Hjálmarsson var hinsvegar spennandi. Í tónleikaskránni var sagt að verkið væri „óður til hljómburðar torfhúsa sem voru algengustu hljóðvistarrými Íslendinga um aldir.“ Tónlistin samanstóð sumpart af þruski og óljósum tónum sem var raðað upp á smekklegan máta. Heildarmyndin var þrungin stemningu og fallegum blæbrigðum sem voru heillandi.

Einleikskonsert fyrir túbu og sinfóníettu (stóra kammersveit) eftir Gunnar Karel Másson var líka dálítið spúkí. Túban er ákaflega gróft hljóðfæri og tónlistin var groddaleg, bæði einleikurinn og hljómsveitarspilið. Framvindan var einbeitt og tónmálið blátt áfram. Einleikarinn Nimrod Ron lék af festu og öryggi, og hljómsveitin var með allt sitt á hreinu.

Niðurstaða:

Megnið var gott, sumt frábært, annað ekki.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s