Ólíkar myndir, allar flottar

4 stjörnur

Kammertónleikar

Sæunn Þorsteinsdóttir og Angela Drăghicescu fluttu verk eftir Beethoven, Bolcom, Bartók, Martinů og Jón Nordal.

Norðurljós í Hörpu

sunnudaginn 30. apríl

Eitt frægasta tónverk sögunnar er Myndir á sýningu eftir Mússorgskí. Þar er innblásturinn göngutúr um sýningarsal með tíu málverkum. Væntanlega er titill verks fyrir selló og píanó eftir Jón Nordal tilvísun í tónsmíð Mússorgskís, því verkið ber nafnið Myndir á þili. Það er töluvert smærra í smíðum, enda myndirnar bara fjórar. Þær heita allar ákveðnum nöfnum, sem vísa í ljóð íslenskra skálda.

Eins og flest annað eftir Jón er andinn þungbúinn og alvarlegur, en samt var í vandaðri túlkun Sæunnar Þorsteinsdóttur sellóleikara og Angelu Drăghicescu birta sem skapaði einstök áhrif. Annarsvegar voru laglínur Sæunnar sérlega innilegar, hinsvegar voru hljómar píanósins óvanalega fallega mótaðir, með skærum toppnótum. Þetta tvennt myndaði hlýlega stemningu sem eins og lýsti upp myrkrið í tónlistinni, gerði hana skýrari og athyglisverðari.

Tónleikarnir voru haldnir í Norðurljósum í Hörpu á sunnudaginn var. Þeir samanstóðu af blandaðri dagskrá, og eitt af stóru verkunum var sónata op. 102 nr. 1 eftir Beethoven. Hún hófst á hægum inngangi sem var afar hástemmdur í meðförum hljóðfæraleikaranna; þær gáfu sér mikinn tíma. Von bráðar byrjaði aftur á móti fjörlegri kafli sem var sömuleiðis ákaflega sannfærandi, snarpur og ákveðinn, rytmískur og lifandi. Í heild var sónatan stórbrotin og glæsileg.

Sæunn er frábær sellóleikari. Hún hefur unaðslegan tón og djarfan leikstíl. Stundum mátti greina örlitla ónákvæmni hér og þar, en þar sem túlkunin var ávallt svo markviss gerði það ekkert til. Angela Drăghicescu var mögnuð við píanóið, leikur hennar var nákvæmur en þróttmikill og einkenndist af fallegum áslætti.

Drăghicescu er rúmensk og á efnisskránni var frægt verk eftir Béla Bartók sem samanstendur af útsetningum rúmenskra þjóðdansa. Laglínurnar eru einkar safaríkar og hrynjandin spennandi; túlkunin á tónleikunum var full af smitandi gleði.

Capriccio eftir bandaríska samtímatónskáldið William Bolcom var líka skemmtilegt. Stíllinn var létt nýklassískur, þ.e. tónrænn en með fjölbreyttum tóntegundaskiptum. Þar kenndi ýmissa grasa, allt frá feneyskum gondólasöngvum til brasilísks tangó. Þetta var leiftrandi stuð og frábærlega spilað, í senn agað og ofsafengið, eins mótsagnakennt og það hljómar. Sömu sögu er að segja um Tilbrigði eftir Martinů við stef eftir Rossini, þar var hvergi dauður punktur.

Í lokin spiluðu þær stöllur aukalag sem ekki var kynnt. Fyrir þá sem ekki vissu var þetta hægi kaflinn úr sónötu fyrir selló og píanó eftir Rakhmanínoff. Hann var fluttur af ánægjulegri andakt, hljómarnir voru munúðarfullir og stefin himnesk. Það var fullkominn endir á tónleikunum.

Niðurstaða:

Stórskemmtilegir tónleikar með vel samsettri dagskrá og glæstum hljóðfæraleik.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s