Dauflegir túristatónleikar

Íslensk tónlistarsaga í tali og tónum. Halldóra Eyjólfsdóttir söng, Júlíana Rún Indriðadóttir lék á píanó. Hannesarholt sunnudaginn 20. september.

2 stjörnur

Jón Leifs stofnaði STEF, þ.e. Samtök tónskálda og eigenda flutningsréttar. Hann var alveg grótharður. Einu sinni lenti hann í rimmu við rútubílstjóra sem var vanur því að hafa útvarpið í gangi á ferðum sínum. Engir samningar höfðu verið gerðir á milli STEFs og fyrirtækisins um opinberan tónlistarflutning. Jón var farþegi í rútunni og krafðist þess að bílstjórinn slökkti á útvarpinu. Bílstjórinn sendi honum fingurinn. Þá sparkaði Jón í útvarpið og braut það.

Þetta var ein af sögunum sem píanóleikarinn Júlíana Rún Indriðadóttir sagði á fyrirlestri um íslenska tónlistarsögu í Hannesarholti á sunnudaginn. Fyrirlesturinn var skreyttur tóndæmum. Þau voru allt frá þjóðlögum á borð við Móðir mín í kví, kví til lagsins Kata er best eftir Tryggva M. Baldvinsson. Það var síðasta lagið á efnisskránni. Í langflestum lögunum söng Halldóra Eyjólfsdóttir mezzósópran.

Upphaflega mun dagskráin hafa verið ætluð túristum, sem er auðvitað alveg ágætt, en það skýrir væntanlega afhverju efnisvalið var frekar þunnt. Þarna var allt afar aðgengilegt og auðmelt. Þetta var svona „best of“ tónleikar. Vissulega voru innan um lög eftir gamla módernista, Atla Heimi Sveinsson og Þorkel Sigurbjörnsson, en ekkert krefjandi. Aðallega voru borin fram þessi venjulegu lög eftir Sigfús Einarsson (Draumalandið, hvað annað!), Árna Thorsteinsson, Sigvalda Kaldalóns, o.s.frv.

Nú hefði svona margþvæld efnisskrá verið ásættanleg ef flutningurinn hefði verið spennandi. En því var ekki að heilsa. Halldóra söng hreint en röddin sjálf var býsna hörkuleg. Blæbrigðin vantaði í röddina. Það hljómaði allt eins. Þegar hún söng hátt var það svo hvasst að það var óþægilegt. Júlíana spilaði hinsvegar ágætlega, en hún tók engar áhættur. Útkoman var óttalega fyrirsjáanleg.

Hvar var sveiflan í Maður hefur nú eftir Gunnar Reyni Sveinsson? Þetta er djasslag, sem býður upp á persónulega útfærslu. En hér var bara farið eftir nótunum – ekkert kom á óvart. Það skorti alla dirfsku í túlkunina. Flest annað var sama marki brennt. Kata er best sem fyrr var nefnd var skelfilega stirð. Þetta er létt og fyndið lag, en hér var enginn húmor, enginn léttleiki. Íslensk tónlistarsaga á betra skilið.

Niðurstaða:

Íslensk tónlistarsaga var sögð á syfjulegum tónleikum þar sem fátt bar til tíðinda.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s