Léku af hástemmdri andakt

Kammertónleikar

4 stjörnur 

Ari Þór Vilhjálmsson, Þórunn Ósk Marinósdóttir, Sigurðu Bjarki Gunnarsson og Ástríður Alda Sigurðardóttir komu fram í Kammermúsíkklúbbnum og fluttu verk eftir Brahms og Fauré. Norðurljós í Hörpu sunnudaginn 29. febrúar 

Tónskáld hafa mismunandi smekk eins og aðrir. Sum þeirra hafa hatað önnur tónskáld. Skrjabín fannst Mozart óttalegt dauðyfli. Beethoven hélt því fram að vandamál Rossinis væri að hann hefði ekki verið rassskelltur nóg í uppeldinu. Og Tsjajkovskí var ekkert að skafa utan af því þegar hann sagði um Brahms: „Hann er hæfileikalaus tíkarsonur.” 

Tvær tónsmíðar voru fluttar á síðustu tónleikum Kammermúsíkklúbbsins á starfsárinu. Þeir voru haldnir í Norðurljósum Hörpu á sunnudagskvöldið. Verkin voru annarsvegar eftir tíkarsoninn, og hinsvegar eftir franska tíkarsoninn. Það er að segja Brahms og Fauré, sem stundum var kallaður Brahms Frakklands (alvöru Brahms var þýskur). Ástæðan var sú að mönnum þótti þeir eiga svo margt sameiginlegt. Þeir gátu samið undurfagrar laglínur og voru hallir undir ljóðið. Svo tilheyrðu þeir sumpart fortíðinni fremur en að vera brautryðjendur eins og samtíðarmaður þeirra Wagner. Brahms var reyndar mun meiri fortíðarmaður en Fauré. 

Verkin á tónleikunum voru töluvert ólík. Annarsvegar var það kvartett fyrir fiðlu, víólu, selló og píanó nr. 2 eftir Fauré, hinsvegar kvartett nr. 1 fyrir sömu hljóðfæraskipan eftir Brahms. Kvartettarnir voru samt í sömu tóntegund, g moll. Flytjendur voru Ari Þór Vilhjálmsson á fiðlu, Þórunn Ósk Marinósdóttir á víólu, Sigurður Bjarki Gunnarsson á selló og Ástríður Alda Sigurðardóttir á píanó. 

Kvartettinn eftir Fauré var afar mjúkur og dreymandi. Andrúmsloftið var nánast þokukennt. Það voru engar stórar, ástríðuþrungnar meginlínur sem allt hverfðist um. Tónmálið samanstóð fyrst og fremst af litlum hendingum og töfrakenndum hljómum sem sköpuðu mild áhrif. Leikurinn var fágaður og fagmannlegur, samtaka og öruggur. Túlkunin var fallega angurvær, akkúrat eins og Fauré á að hljóma.

Brahms var miklu meira djúsí. Laglínurnar voru unaðslegar og grípandi. Dásamleg nostalgía sveif yfir vötnunum. Ástríðurnar voru ólgandi og þeim óx stöðugt ásmeginn. Þessa mögnuðu tóna komu fjórmenningarnir fullkomlega til skila. Ari Þór spilaði af hástemmdri andakt, fullkomlega tært og fókuserað. Þórunn Ósk og Sigurður Bjarki sáu um milliraddirnar og gerðu það af innileika sem þó var ávallt agaður og einbeittur. Og Ástríður Alda spilaði af hrífandi mýkt, en samt var leikur hennar gæddur kraftmikilli, rómantískri undiröldu. Þetta var snilld.  

Niðurstaða:

Framúrskarandi túlkun á öndvegisverkum eftir Fauré og Brahms.   

  

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s