Kvikur tónavefurinn var skýr og glitrandi

Reykjavík Midsummer Music laugardaginn 20. júní í Norðurljósum í Hörpu.

4 stjörnur

Margir Argentínubúar hafa illan bifur á Astor Piazzolla. Hann umbylti tangóhefðinni í heimalandi sínu, kom með nýja strauma inn í tónlist þjóðarinnar. Það er erfitt að dansa tangó við tónlist Piazzollas. Hún er svo frjálsleg að hún hljómar eins og hún sé leikin af fingrum fram með tilheyrandi bjögun á takti.

Þekktasti tangóin eftir Piazzolla er Libertango, frelsistangó sem er frjáls úr hlekkjum þessa venjulega og viðtekna. Hann er til í óteljandi útsetningum. Á tónleikum á Reykjavík Midsummer Music í Norðurljósum í Hörpu á laugardagskvöldið var hann leikinn af tveimur píanóleikurum. Það voru Víkingur Heiðar Ólafsson og Marianna Shirinyan sem fluttu tangóin og gerðu það vel tæknilega séð. Samspilið var nákvæmt, kvikur tónavefurinn var skýr og glitrandi. Hugsanlega var túlkunin dálítið yfirspennt; það er ákveðinn tregi í tónlistinni sem ekki skilaði sér almennilega í leiknum. Mögulega var hraðinn aðeins of mikill.

Næsta atriði á efnisskránni var meira sannfærandi. Þetta var hið svokallaða Ævintýri eftir Janacek sem var spilað af Shirinyan og Jan-Erik Gustafsson á selló. Túlkunin var full af hlýju, hún var leikandi og hugmyndarik, unaðslega fögur.

Síðasta verkið fyrir hlé var sömuleiðis frábært, sónata fyrir fiðlu og píanó eftir Ravel í flutningi Sayaka Shoji og Víkings. Sónatan er undir miklum áhrifum af djassi og blús, en fágaðri en slík tónlist yfirleitt er. Spilamennskan var enda fínleg og innhverf, akkúrat eins og tónsmíðin krafðist. Þetta var hástemmd fegurð, ekki af þessum heimi.

Heldur syrti í álinn eftir hlé. Þá var fyrstur á dagskránni Álfakóngur Schuberts í útsetningu fyrir einleiksfiðlu eftir Heinrich Wilhelm Ernst. Hann var fiðlusnillingur á fyrri hluta nítjándu aldarinnar og hafði gaman af því að búa til VIÐBJÓÐSLEGA erfið verk fyrir hljóðfærið sitt. Álfakóngurinn er af þeirri gerðinni og Eric Silberger, sem lék hann nú, náði honum ekki almennilega. Tónlistin komst aldrei á flug. Það vantað spennuna í hana. Eina spennan sem maður upplifði var hvort Silberger kæmist yfirleitt á endastöðina eða ekki. Það má deila um hvort það heppnaðist.

Tvö önnur verk eftir Ernst voru áheyrilegri, sérstaklega tilbrigði um írska þjóðlagið The Last Rose of Summer. Ef til vill var Silberger bara kominn betur í gang þegar hér var komið sögu. Hlaup og heljarstökk eftir strengjum fiðlunnar heppnuðust yfirleitt ágætlega og tónlistin rann nokkuð ljúflega niður þótt hún væri í sjálfri sér ekkert sérlega bitastæð.

Lokatónsmíðin á tónleikunum var hinsvegar skemmtileg, Hallelujah Junction eftir John Adams. Hún er frá árinu 1986 og er nefnd eftir umferðarmiðstöð á landamærum Kaliforníu og Nevada. Tónlistin er mínímalísk, þ.e. byggir á síendurteknum tónabrotum sem smám saman taka breytingum. Hermt er eftir glaumnum á umferðarmiðstöðinni, sífelldu skvaldri, fótataki og umferðarnið. Þau Víkingur og Shirinyan lék verkið á tvo flygla og gerðu það með afbrigðum glæsilega. Hárfínn rytminn var hnitmiðaður, samspilið svo gott sem fullkomið, stígandin úthugsuð og markviss. Það var magnað.

Niðurstaða:

Yfirleitt skemmtileg dagskrá með snilldar hljóðfæraleik.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s