Madama Butterfly er full af töfrum

Niðurstaða: Einfaldlega frábær sýning.

Giacomo Puccini: Madama Butterfly

Íslenska óperan. Hljómsveitarstjóri: Levente Török. Leikstjórn: Michiel Dijkema. Aðalhlutverk: Hye-Youn Lee, Arnheiður Eiríksdóttir, Egill Árni Pálsson og Hrólfur Sæmundsson. Önnur hlutverk: Snorri Wium, Viðar Gunnarsson, Unnsteinn Árnason, Jón Svavar Jósefsson, Karin Torbjörnsdóttir, Jón Ingi Stefánsson, Sigurlaug Knudsen, Hulda D. Proppé, Bernadett Hegyi, Tómas Ingi Harðarson, Arnar Dan, Hjalti Rúnar Jónsson og Níels Thibaud Girerd. Hljómsveit og kór Íslensku óperunnar.

Eldborg í Hörpu

laugardaginn 4. mars

Harpa er ekki óperuhús, en það var varla að maður tryði því á frumsýningunni á Madömu Butterfly á laugardagskvöldið. Óperan er eftir Puccini og gerist í Japan í gamla daga. Sviðsmyndin var alsett japönskum táknum, og húsið hátt uppi á hæð við endann á löngum hrörlegum stiga var fullkomlega í stíl. Hugvitsamleg og fjölbreytileg lýsing skapaði mikla stemningu og búningarnir voru sannfærandi.

Söngurinn var glæsilegur og hljóðfæraleikurinn vandaður. Jafnvægi á milli söngs og hljómsveitar var óvenju gott fyrir Eldborgina, þar sem söngvarar eiga það til að vera útundan. Leikstjórnin var líka flott og hvergi var dauður punktur í leiknum eða sviðshreyfingunum. Þetta voru töfrar.

Brúðkaup í hálfkæringi

Madama Butterfly fjallar um unga japanska stúlku sem bandarískur sjóliðsforingi kvænist, meira í hálfkæringi en alvöru. Þegar hann svo þarf að fara af landi brott gerir hann sér lítið fyrir og nær sér í aðra konu í Bandaríkjunum. Japanska stúlkan er hins vegar einlæg í tilfinningum sínum og bíður eftir honum, ásamt syni þeirra, árunum saman, sannfærð um að þau muni taka upp þráðinn að nýju. Það gerist aldrei og sagan hlýtur sorglegan endi.

Aðalhlutverkið var í höndunum á Hye-Youn Lee, sem hefur túlkað hlutverk Cio-Cio San, einnig kölluð Madama Butterfly, margoft. Það var auðfundið, því frammistaða hennar var stórfengleg í afar krefjandi hlutverkinu. Hún söng eiginlega allan tímann! Röddin var lýrísk, silkimjúk og voldug allt í senn, tilfinningin í söngnum djúp og ekta. Mér fannst ég heyra mörg ekkasog í salnum í blóðugu lokaatriðinu.

Flottir söngvarar

Egill Árni Pálsson var sjóðliðsforinginn og stóð sig prýðilega. Hann hefur máttuga tenórrödd sem sat vel og var sterkhljómandi á sýningunni. Leikurinn var líka trúverðugur, framkoma hans var í senn innileg, en samt svo fölsk; hvort tveggja var sannfærandi í túlkun hans.

Svipaða sögu er að segja um Hrólf Sæmundsson í hlutverki bandaríska ræðismannsins; hann verður betri og betri með hverju árinu. Hrólfur hefur djúpa og þýða rödd; söngur hans á sýningunni var fullkomlega áreynslulaus. Persóna hans var klaufaleg en um leið full af umhyggju, og Hrólfur náði að leika það vel.

Þerna og náin vinkona Butterfly var leikin af Arnheiði Eiríksdóttur og var sömuleiðis í fremstu röð, hún hafði einkar mjúka og ómþýða rödd. Aðrir söngvarar stóðu sig með sóma, Jón Svavar Jósefsson var t.d. kostulegur í ámátlegu hlutverki vonbiðils; maður skellihló að honum.

Sérstaklega ber að nefna barnungan son Butterfly og sjóðliðsforingjans, en hann var leikinn af Tómasi Inga Harðarsyni. Hann var einfaldlega frábær, enda uppskar hann mörg húrrahróp í lok sýningarinnar.  

Hljómsveitin spilaði af kostgæfni

Eins og áður sagði var hljómsveitin með allt á hreinu undir stjórn Levente Török. Samhljómur söngs og hljóðfæraleiks var í ágætu jafnvægi. Söngurinn naut sín til fulls, en samt var notaleg fylling og aðdáunarverð breidd í hljómsveitarleiknum. Hljómsveitin var vissulega nokkuð sterk, en hún átti að vera það og fór aldrei yfir strikið. Í svona óperum á bæði söngur og hljóðfæraleikur að vera í botni, ef svo má segja.

Kór Íslensku óperunnar stóð sig vel undir stjórn Magnúsar Ragnarssonar og búningar kórsins, sem og allra annarra, á ábyrgð Maríu Th. Ólafsdóttur, voru augnayndi. Lýsing Þórðar Orra Péturssonar skapaði seiðandi andrúmsloft aftur og aftur, og sviðsmyndin í höndunum á Michiel Dijkema var gluggi inn í annan heim. Leikstjórn hans var líka lifandi og kröftug, snörp og samsvaraði sér vel, með hæfilegum skammti af húmor í svo sorglegu umfjöllunarefni. Enda ætlaði allt um koll að keyra í uppklappinu. Ljóst er að Madama Butterfly er einhver besta uppfærsla Íslensku óperunnar frá upphafi.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s